Konventüel Küçük Kardeş Rahiplerin Topluluğu Gözetmenlik Bölgesi

Orta Doğu’da Fransiskenlerin varlığı, 1217 yılının başlarına, Kardeş Elia’nın Assisi’den bir grup kardeş ile birlikte Aziz Fransua tarafından deniz ötesi bölgelerde ve özellikle de İsa ile Meryem’in varlıklarıyla kutsamış oldukları yerlerde manastırlar kurmak amacıyla gönderilmesine kadar gider. Kardeş Elia, “Minister Provinciae Ultramarinae” unvanını alarak, o zamanlarda Mısır’dan Yunanistan’a kadar olan ve İslam’ın hüküm sürdüğü bölgelerin Bölgesel Başkardeşi olmuştur.

1423’de, birçok manastırın kurulmuş olduğu (özellikle de Kutsal Topraklar’da) o çok uzak bölgelerde, Deniz-ötesi Bölge iki ayrı bölgeye daha ayrılmıştır: Kutsal Topraklar veya Suriye ve Romanya veya Yunanistan bölgeleri. Politik merkez ve Yunan İmparatorluğunun asla olamadığı kadar aktif olan Konstantinopolis (İstanbul), o bölgelerin Fransisken canlanmasının merkezi haline gelmiştir.

1434’de Papa IV. Eugenius, Yeruşalem Kutsal Mekanları ve Suriye’yi Minör Observant Kardeşler Topluluğuna emanet etmiştir; Konventual Minörlere ise Kıbrıs ve Yunanistan adalarının manastırlarını bırakmıştır. Fransisken Konventual Topluluğunda, 1517 yılına kadar, yani Kıbrıs Adası’nın Sarazenler tarafından ele geçirilmesiyle orada Hristiyan ve Fransisken varlıklarının yok edilmesine kadar, Kutsal Topraklar için bölgesel Başkardeş atanmaya devam edilmiştir.

1469’da Romanya ve Yunanistan Vekilliği isim değiştirmiş ve “Doğu Bölgesi” olarak çağrılmıştır. O zamanlarda Türkiye ve Yunanistan’da bulunan manastırları da kapsamaktaydı ve 1959 yılından itibaren de “Provincia Orientis” unvanına “et Terrae Sanctae” (ve Kutsal Topraklar’ın) başlığı eklenerek, böylece bir gün yine İsa’nın topraklarına dönme ümidi canlı tutulmuş olacaktı.

1637’den başlayarak birçok İncil müjdecisi, Romanya’ya ve özellikle de Moldavya’ya gitmek üzere İstanbul’dan hareket etmiş; buralarda manastırlar ve mahalli kilise merkezleri kurmuşlardır. 1895 yılında “Romanya Aziz Yusuf Bölgesi” kurulmuştur ki günümüzde, komünist boyunduruğundan özgürlüğünü kazandıktan sonra, Topluluğun çeşitli yaşam ortamlarına rahip temin edip gönderen ve önceden olmamış kadar Allah çağrısını hisseden adayların kaynağı olmuştur.

Geçen asırda, Topluluğumuzun varlığı Suriye’de Şam’a kadar yayıldı; burada 1911’de, özellikle İtalyanların yararına işleyen bir okul ve kilise açıldı. Altmışlı yıllarda Şam’daki ikamet yeri terk edildi ve 1966 yılından beri de Topluluk Lübnan’da varlığını sürdürmektedir.

Günümüzde, Doğu ve Kutsal Topraklar Gözetmenlik Bölgesi, Türkiye’de: İstanbul (Beyoğlu), İskenderun, Büyükdere (Sarıyer) ve Lübnan’da ise: Sin-el-Fil ve Zahlé olmak üzere manastırlarda mevcudiyetini devam ettirmektedir.

Gözetmenlik Bölgesi, dünyanın çeşitli ülkelerinden gelen 25 kardeşten ibarettir: Romanya, Polonya, Lübnan, İtalya, Slovenya, Belçika, Nijerya, ABD; ayrıca sekiz de rahip adayı vardır, bunlardan biri Romanyalı, dördü Lübnanlı ve üçü de Nijeryalıdır.